[Ferhat Bayrak]

Kaya tuzu ve Himalaya tuzunun “daha sağlıklı” olduğu algısı, temel kimyasal bileşim açısından pek ayakta durmuyor. Her üç tuzun da ana bileşeni neredeyse aynı şey: sodyum klorür (NaCl), genelde %98–99 oranında. Himalayanın pembe rengini veren demir oksit gibi iz mineraller, kaya tuzundaki magnezyum/manganez ise miligram başına düşen iz konsantrasyonlarında bulunur. Pratik bir hesapla: Himalaya tuzundan günlük gerekli magnezyum veya demiri alabilmen için yaklaşık 100–200 gram tuz tüketmen gerekirdi ki bu ölümcül sodyum zehirlenmesine yol açar. Yani iz elementlerden beklenen fayda, biyokimyasal olarak teorik seviyede kalıyor; gerçek doz, beslenme yoluyla çok daha verimli şekilde elde edilir. Sodyum alımının kalp-damar sağlığı, tansiyon ve böbrek yükü üzerindeki etkisi ise iz minerallerden milyonlarca kat daha kritik bir faktör; “sağlıklı” tartışması aslında tuzun ne kadar kullanıldığıyla ilgilidir, kaynağıyla değil.

Dikkat edilmesi gereken asıl teknik fark iyotlanmadır.

Rafine sofra tuzu çoğu ülkede halk sağlığı politikası gereği iyotlanmış olur ve iyot eksikliği, özellikle gebelik ve çocuk gelişiminde kritik olan tiroid fonksiyon bozuk?

[Yazar]

Yazılar